| Kamieniem w POEZJĘ |
| ...zatacza kręgi łukiem w wodach myśl Twa swobodna w widnokręgach tęcza je spina w smutnych chwilach kiedy pod nogi deszcz zacina...cd |
| słucham co szepcze Twoja dusza w oczach tak drżąca w tafli cisza milczą kościołem sznurem usta choć myśl smak marzeń lekko trąca a może uśmiech je ożywi zdejmie za ciężki z niej kaganiec by jej nie dławił i nie zdusił i skrzydeł nie podcinał za nic bo słowa świszczą jak kamienie kiedy za ciężkie wpadną z jękiem zawoła dusza niemym tchnieniem że ranią twarze z marzeń święte bo ten co kamień w duszę rzuca sam nosi w swojej żwir zmielony i święte miejsce dzisiaj puste serce przez miłość opuszczone czy tak należy obojętnie przejść obok tego, co mnie rani czy spojrzeć w jego duszę głębiej i zamknąć oczy i nie zganić … 5 czerwca 2007 godz. 9 , 53 |
więc omiń kamień i nie podnoś
nie dotkniesz dłonią jego chłodu
co ukrył w sercu w swym przez wieki
Witraże w oczach, cud- uroda
ukryta kwiatem w duszy świętej...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz