| Zagubione IMIĘ |
| w wiosenną rozkoszą kwiatowy bukiecik zebrany z łąk duszy rozsianych zamieci świeżością pęcznieją serca złote struny a w duszy, diamenty szklą się w winogronach zbieramy znów skarby w rozległych ogrodach juz nie ma tam płaczu, zakwitła uroda ta cisza spowiła tęczowe obrazy tajemna dziewiczość o szczęściach rozmarzeń czy trzeba ich dotknąć, czy raczej obudzić lecz w barwach z natchnieniem łatwo się pogubić czy odejść bez próby, każdy w inną stronę na ogród mej duszy zapuścić zasłonę nie przejdę bez wzruszeń obok krzyku cudu drgają złote struny w koronach zegarów znalazłam wśród kwiatów zagubione imię oglądam za cieniem, czy nie stoisz przy mnie... ... 24 maja 2007 godz. 22, 36 |
myśli i serce w witki brzóz już przędzie
i jesteś Poetą z czerwcowych snów
w wiosennych ogrodach duszy mój duch
zbiera nektar z kwiatów, tak i już
zapisze wzorem w krainie piękna
natchnione myśli w duszy zaklęte...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz